Zorgeloze zwempartij in een wereld vol chloor

Het Kursaal.

Cinema én stedelijk zwemdok in één.

Net voor de afbraak heb er ik nog wat bij tastbare herinneringen bij elkaar kunnen rapen. Niet veel. Een tegel hier, een tegel daar. Het plexiglas dat de grote zware inkomdeuren sierde. Dat zal het zowat zijn.

Voor de houten bordjes aan de betegelde palen binnenin het zwembad kwam ik te laat. Niet net te laat, maar jaren. Ik vraag me af waar die gebleven zijn. Nu ja, ik vraag met dat in feite helemaal niet af. Onder het puin wellicht, net als de startblokken.

Of toch niet? Bestaan er nog gekke mensen die dit een mooi aandenken aan vervlogen tijden zouden vinden? Ik giechel en hoop het stilletjes.

Op een blauwe maandag kwam ik bij deze foto terecht. Ik moest er mee geconfronteerd worden om ze me te herinneren: de borden waar je de sleutel van je kleedhok aan diende te hangen. Achteloos en zorgeloos. Tenzij je nummer 13 had. Want Godbetert, dan kon er altijd wel iets mislopen.

Plaats voor 35 sleutels aan het linker bord. Was dit niet de kant die alleen open ging op drukke momenten? Of wanneer de andere zijde net een poetsbeurt kreeg? Betalen, trap afdalen en naar rechts was het doorgaans.

Het mooie aan de borden is dat ze onlosmakelijk verbonden zijn met een tijd die niet langer bestaat. Ze zijn een metafoor voor hoe simpel het leven ooit was en hoe mensen elkaar blindelings vertrouwden.

Als u ooit baantjes hebt gezwommen in dit onvergetelijk 25 meterbad, dan hebt ook u zonder er bij stil te staan de sleutel van uw eigen persoonlijk kledinghokje aan de haak met het overeenstemmende nummer gehangen. Al uw bezittingen zomaar voor het grijpen.

Na afloop nam u de sleutel van het bord. De juiste sleutel…

“Zorgeloze zwempartij in een wereld vol chloor”

Het zou de titel van een boek kunnen zijn.

geschreven in 2018, teruggevonden in 2025