Je hebt zo van die mensen voor wie je – wanneer je denkt in de weg te staan – met plezier een stap opzij zet. Om dan vast te stellen dat ‘passeren’ niet hun intentie is, maar ze exact op de plek waar jij stond halt houden. Eerder deze week was het weer van dat in de Kringwinkel van Hoogstraten. Een vrouw zonder manieren, het verder beschrijven niet waard. Graaiend naar kookboeken in het rek tegenover de bak met langspeelplaten duwde ze mij met haar wolk van onbeleefdheid weg. Ze brak in in mijn veilige ruimte. Mijn OCD-alarm werd bovendien niet één, maar twee keer geactiveerd. De keukenprinses van het onderland legde ook nog eens Het allerslechtste van Jeroen Meus op de lp’s die ik seconden voordien aan een zorgvuldige analyse onderwierp. Dat betekende maar één ding: ik kon ze niet meer aanraken. Ook dat nog. Gedaan met de pret.